Yaxdılar məni

   Oy annəm!

      Nazlı annəm

                       bilirsənmi?

    Minlər dəfə yaxdılar məni

                                          minlər dəfə,

    Təbrizdə

             evi yıxılan ulusunun

                                          yiyəsiz kitabları kimi[1].

    Sındırdılar,

              param-parça etdilər ürəyimi,

                                      “Ərk”inin duvarları kimi.

    Soldurdular gəncliyimi

                “Qaradağ”ının yay görməyən

                                                      qarçiçəyi kimi.

    Və ürəyimdə

         çağlayan arzularımı

             “Savalan”ının buz gölündə dondurdular.

    Ağzımı qapadılar

                      sözü ağzında susan

                                              dəmir Aşığın kimi[2].

    Qurbəti qıydılar mənə annəm

      türkülərimi həsrət çağrısı

  duyğularımı yanqıya çevirdilər

         “Eynalı”mın[3] qırmızı torpağının yanqısı kimi.

    Və ürəyimdə bir küsgünlük            

                                       yağıdan

                                           yaddan

                                             hətta özümüzdən

                                                    və özgəliyimizdən.

    Bilirmisen annəm?

    Yüzlər dəfə satdılar məni

                              yüzlər dəfə

                               əti-qanı özümüzdən

                                            rus başlılarım

                                               fars başlılarım

                                                    daş başlılarım belə.

 _______________________________________________